De Salkantay Trek, het alternatief van de volboekte en te dure Inca trail. 5 dagen lang hiken langs meren, lama’s, besneeuwde bergtoppen en in de jungle. Een trip waar je geen idee hebt wat je nu moet meenemen. Na een tocht van 80km word je beloond met een wereldwonder MACHU PICCHU!
De volgende stop in Bolivia was La Paz, een chaotische stad gevestigd in een kloof op 3600m hoogte. Vele travelbuddies hadden ons gewaarschuwd voor deze stoffige, drukke en onveilige stad. Eens aangekomen waren we toch onder de indruk van de locatie. Arm en rijk, laag- en hoogbouw kriskras door elkaar omgeven met ‘los teleféricos’, kleurrijke kabelbanen met mooie uitzichten over de stad. La Paz bestaat uit honderden marktjes waar alles te vinden is (zelfs lama foetussen), hierdoor zijn er zo goed als geen supermarkten te vinden.
Voor ons is La Paz een stad dat vooruit wil maar er lang nog niet is wegens politiek, armoede en de aanwezige chaos, heel schrijnend als de 2 toffe jonge gidsen van de Red Cap City Tour hierover babbelen en zoals ons willen meewerken aan een mooie(re) toekomst.
La Paz is een kort bezoekje waard, zeker als je ons favo-eetadresje ontdekt. Een gezellige patio waar verschillende top restaurantjes vertoeven met als winnaar ‘Toga’! Een chefkok met jaren kookervaring vanuit heel de wereld die zonder kaart een 5-gangen diner uit zijn pannen tovert.
Vroeg uit de veren, backpacks op de 4×4 jeep en we waren ermee weg, 4 dagen van de bewoonde wereld doorheen het Boliviaanse landschap van Tupiza richting Uyuni. Onze jeep deelde we met Jo, een Australiër, de Française Romane, Raul onze chauffeur + lokale gids en Lydia, onze persoonlijke kokkin.
Wat we de voorbije dagen gezien hebben is moeilijk te beschrijven, zo indrukwekkend!!!
Na een nachtbus met de mooiste sterrenhemel komen we met zonsopgang aan de grens met Bolivia. Onze eerste halte in dit nieuwe land is Tupiza. We nemen vanuit het stadje aan de grens een busje voor €1,5 p.p. vol locals en boeren die met al hun hebben en houden naast ons komen zitten (onze zakken worden wel op het dak gegooid). Bolivia is al heel anders als Argentinië, toch voelen we ons hier direkt op ons gemak.
Onze laatste stop in Argentinië, in het noordwesten van dit mega land, regio Salta.
Salta heeft weg van een oude temperamentvolle Spaanse drukke stad. Hier ligt een berg die men kan bezoeken via een kabelbaan of je kan de uitdaging aangaan van +1000 trappen, welke wij uiteraard hebben gedaan. Eens boven heb je een panoramisch uitzicht over Salta. Hier zagen we dat deze stad omringd is door het hoog en machtig Andesgebergte.
Onze hostel was niet top (de badkamer liep bij elke douchebeurt onder water, waardoor heel de kamer vochtig was, inclusief onze kleren) maar de locatie was subliem en het had een grote keuken. Jasmien heeft lekker staan kokerellen, mijn lievelingskost wortelpuree met chipolata.
Wat een temperatuurverschil na een paar uur vliegen van Zuid-Argentinië naar het noordelijk gedeelte van dit mega land. We kwamen van 9 graden met een koud windje, hupakee in 30 graden terecht! Iguaçu, een subtropisch klimaat en recht in de jungle. Je kunt het u waarschijnlijk al inbeelden hoe onze eerste voet aan grond was met een dikke trui en een lange broek.
In het Nationaal park Los Glaciares bevindt zich de bekende Perito Morenogletsjer. Niet de grootste maar wel de gekenste gletsjer hier in de omgeving. Omdat we niet enkel de gletsjer wilden zien maar er ook op wilden staan, voelen en proeven hebben we ons ingeschreven als een echte toerist voor een tour.
Het aanzicht van de gletsjer is spectaculair, heel zot dat de natuur zo’n fenomeen kan ontwikkelen enkel met sneeuw en koude lucht. En het geluid dat zo’n ding maakt, het is als vuurwerk op nieuwjaarsavond.
In the middle of nowhere zijn we aangekomen in El Chalten. Een gezellig, kleurrijk mini-stadje gevestigd in het nationaal park ‘Los Glaciares’. De omgeving, de sfeer, het zonnetje, de hikes…, we zijn verliefd geworden op El Chalten.
San Carlos de Bariloche, de naam klinkt al goed. Een merengebied in een groene omgeving omsingeld met besneeuwde bergtoppen.
Na een vermoeiende busrit van welgeteld 16 uur keken we enorm uit naar het volgend verblijf.
De aankomst in het stadje was eerder teleurstellend. Het centrum van Bariloche heeft weg van een Zwitserse skidorp, uit het centrum was het wat verwaarloosd en net daar was ook onze slaapplek. We vonden er niet direct onze draai. Misschien was onze verwachting te hoog?
Na enkele uren rijden in onze huurwagen die zeer ‘geschikt’ was voor de Argentijnse (grind) wegen, waren we aangekomen in natuurreservaat Península Valdés, de thuisbasis voor heel wat dieren.
In dit natuurreservaat bevindt zich één mini-stadje van 500 inwoners, Puerto Pirámides.
Hier ervaar je in één dag zowel zomer als winter. Een one-street-town met een gezellig hippie gehalte. Iedereen leeft hier back to basic en zijn enorm bezig met ecologie. Direct voelde we ons hier thuis en waren we gesetteld voor de komende dagen. (Enkel de koffie in theezakjes was wat raar.) Lees verder
Sun&Salt 