De Salkantay Trek, het alternatief van de volboekte en te dure Inca trail. 5 dagen lang hiken langs meren, lama’s, besneeuwde bergtoppen en in de jungle. Een trip waar je geen idee hebt wat je nu moet meenemen. Na een tocht van 80km word je beloond met een wereldwonder MACHU PICCHU!
Dag 1
Sexy Condors, de roepnaam van onze groep, de kennismaking met de medehikers en gidsen zat al meteen goed.
Als opwarmer stapte we richting Lake Humantay. Geen zware tocht naar boven, al moest iedereen naar adem happen in de ijle lucht op 4250m hoogte. Eenmaal boven kregen we een prachtig uitzicht over een turquoise meer aan de besneeuwde Humantay bergtop. Als de eerste dag al zo mooi start waren we heel benieuwd op wat nog moest komen.
Verder daalde we af naar onze eerste slaapplek in gezellige hutjes.
Dag 2
Zeer vroeg en nog pikkedonker werden we gewekt met een warm kopje coca thee gevolgd met lekkere bananenpannenkoeken, zeer welkom na een ijskoude nacht. Al het materiaal gepakt op de muilezels en we konden starten aan de pittigste dag van de hele trip.
We stegen van 4000m hoogte naar 4630m hoogte, dit is zwaar als je snakt naar meer zuurstof. Na de nodige adempauzes en kauwen op cocablaadjes kwamen we aan de voet van de Salkantay berg. Een machtig uitzicht over een landschap waar Inca’s ooit regeerde. Wegens het uitzonderlijk helder weer was de felblauwe lagune aan de berg ook zichtbaar.
Verder was de hike van dag 2 een oneindige tocht naar beneden via een Zwitsers landschap met koeien, dat langzaam veranderde in een jungle vol muggen.
Dag 3
Na te kunnen slapen in een iets warmer tentje was het tijd voor de meest rustige dag van de tocht. Een leuke hike door de jungle met schilderingen op ons gezicht & lichaam net als echte Inca’s.
Eens aangekomen aan de accommodatie was het tijd om lekker achterover te leunen in een hangmat. Om onze benen helemaal te laten ontspannen trokken we met de hele groep naar hotsprings van 40°C.
De sfeer zat zo goed die avond dat de nodige cervezas passeerde. Als verassing kwamen de gidsen nog af met Inca tequila. In ieder geval een avond die de sexy condors niet snel zullen vergeten!
Dag 4
’s morgens vroeg bleek al snel dat de Inca tequila niet z’n goed idee was, het sexy gehalte van de condors was dan ook ingeruild voor zware stille kopkes. Zelfs de gidsen hadden het zwaar en besloten in bed te blijven waardoor onze groep teleurgesteld moest aansluiten bij een andere groep.
Voor we terug op weg waren passeerde we een Inca Starbucks als opkikker. Een helse maar prachtige jungletocht naar boven via bananen- en avocadobomen. We liepen op een authentiek Inca pad, Llactapata. Dit pad leidt naar Machu Picchu maar wegens archeologisch onderzoek is het nog niet volledig open. Op het hoogste punt van Llactapata kan je de Machu Picchu in de verte bewonderen, wat bij ons jammer genoeg niet het geval was, na al het puffen werden we getrakteerd op een zeer dikke grijze wolk.
De laatste kilometers van de dag liepen we langs het treinspoor richting Aguas Calientes, het toeristisch stadje aan de voet van de Machu Picchu berg.
Hallelujah, eindelijk na koude nachten in tentjes op veels te dunne matrassen kregen we een prive kamer met een warm zacht bed. Onze euforie verdween al snel wanneer het huwelijksfeest onder onze ‘knusse’ kamer van start ging, zelfs de ramen en meubels in onze kamer danste mee op de beat.
Dag 5
Na een slapeloze nacht starte we om 04u. aan de laatste dag richting de langverwachte eindbestemming, Machu Picchu. 1u lang met trappen recht naar boven, na weinig slaap en de nodige kilometers in onze benen voelde we de vermoeidheid.
Eens boven, vol spanning, werden we terug getrakteerd op een dikke grijze wolk. Onze teleurstelling sloeg toe, hebben we nu echt 5 dagen lang liggen zwoegen voor dit? We wisten dat rond deze tijd van het jaar de kans op slecht weer groot was, maar om helemaal niets te zien?
Maar dan, op enkele seconden tijd verdween de grijze wolk als magie en daar lag voor onze neus, in de zon de verloren Inca stad MACHU PICCHU. Net zoals Hiram Bingham, de Amerikaanse ontdekkingsreiziger die in 1912, deze stad op de kaart heeft gezet, stonden wij ook verstomd rondom ons te kijken, nu pas drong de omvang van deze wonderlijke omgeving tot ons door. Machu Picchu mag zijn titel als wereldwonder met veel trots dragen. We begrijpen niet, hoe in godsnaam de Inca’s op deze locatie een stad hebben kunnen bouwen!?
Omdat we nog niet genoeg hadden van trappen (ooh jawel!!!) hebben we ook nog Wayna Picchu beklommen, de gekende bergtop die je op elke Machu Picchu foto ziet staan. Ja beklommen, dit was niet meer hiken maar letterlijk naar boven klauteren op mini Inca treden.
Helemaal uitgeteld maar voldaan met een Machu Picchu stempel in onze reispas keerde we terug naar Cusco met de Perurail.
Bij deze laten we de foto’s van de Salkantay trek voor zich spreken.
Sun&Salt 